Minsan, sa gitna ng magulong paligid at mabilis na pag-usad ng oras, kailangan nating tumigil muna. Wala lang, ‘yung tipong pause muna at alisin lahat ng inhibitions sa buhay.

Tumambay lang ako siguro ng mga isang oras sa terrace ng bahay ng lolo ko, kung saan ako nagka-isip. Biglang nag-flash white at nag-rewind yung panahon. Naalala ko yung kalsadang hindi pa aspaltado noon —- mabato at maputik kapag umuulan. Tapos nung nasementuhan na, nauso ang patintero sa amin. ‘yung tipong pagkagaling sa school at pagkabihis ng uniporme eh patintero agad kasama ang mga kalaro… patintero kahit umabot sa tatlo o apat na row yung patintero tapos isa lang ang patotot. Parusa ‘di ba? Pero masaya… patintero hanggang sa hindi mo namamalayang pinalo ka na ng sinturon sa pwet kasi pinapauwi ka na pero ikaw, enjoy pa sa paglalaro at hindi mo naririnig na sinisigaw na ng lolo mo yung buong pangalan mo sa galit.

‘yung patintero, unti-unting naglaho. Nawala na rin kasi yung mga kalaro ko. Ako, lumipat sa Baguio para mag-college. ‘yung iba, nagtrabaho sa Maynila. ‘yung iba, naging abala sa pag-aaral. 

Nawala ‘yung patintero, nauso ang Friendster… sumikat ang Facebook. Lalo akong naging busy nung makapagtapos at makahanap ng trabaho. Ganun din yung iba kong kalaro noon. Kaming mga laman ng kalsada noon, mas pinipili na lang na nasa loob lang ng bahay kapag walang ginagawa.

Tumingin ulit ako sa paligid… Mas maayos na yung semento ng kalsada, yung kahoy na poste ngayon semento na… Yung isa kong kababata nasa piling na ni God. 

Hinahanap ko sila. Kaso may sarili na silang patinterong nilalaro… Iba-iba na kami ng home base na babalikan.